بيشه انديشه ها Бешаи андешахо

آه از این گردش چرخ فلک

می زند هر دم به زخم ما نمک

 آه از ترفند این عیّاش پیر

می نگردد از خون تاجیک سیر

 شهر کابل غرق در ماتم شده

قلب هر تاجیک اسیر غم شده

 ای دریغ از بخت شور ملتا

بار اِله، از ما بگیر این علتا

 جوهر مارا تو بر ما رو نما

فطرت مارا بنا کن، ای خدا

 شخصیت بخش و محلبازی بگیر

این همه جرم و دغلبازی بگیر

 ما اگر آزاده ایم، آزادگان

از چه در بند و ذلیل و ناتوان؟

مرگ ربانی فقط یک مرگ نیست

انچری*، عاری ز شاخ و برگ نیست

ریشه ی تِرورها در آب هست

صد دریغا خلق من در خواب هست

تاجیکا، ایّام بیداری رسید

صبح رستاخیز بیداری دمید

باید اکنون ما همه یک جا شویم

زین همه "من"-ها رهیم و "ما" شویم.

*انچر- درخت نحس و سمی

روح تنم عطر بهاری شمید

چشمه ی خوشحالی قلبم دمید

باغ وجودم همه شد گلفشان

زاغ غم از سینه ی من پر کشید

ذلمت آژنگ جبینم زدود

صبح تبسم به لب آمد پدید

رنج و پریشانی و بی خوابی رفت

روز نشاط و دم شادی رسید

قفلک و زنجیر قفس پاره شد

کفترم از پنجه ی شیطان رحید

شکر خدا، شکر خدا می کنم

مرغ طرب در بر من آرمید

Руху танам атри бахорй шамид

Чашмаи хушхолии калбам дамид

Боги вучудам хама шуд гулфишон

Зоги гам аз синаи ман пар кашид

Зулмати ожанги чабинам зудуд

Субхи табассум ба лаб омад падид

Ранчу парешонию бехобй рафт

Рузи нишоту дами шодй расид

Куфлаку занчири кафас пора шуд

Кафтарам аз панчаи шайтон рахид

Шукри Худо, шукри Худо мекунам

Мурги тараб дар бари ман орамид

چه روزها گذشته است

که عقل در قفس نبود

و در گلو نفس نبود

مرا به جز نبودن و ندیدن خودم هوس نبود

برای پلک نحس دیده ام

به خرمنی غبار خس نبود.

چه روزها،چه روزها،

به روی مو دویده ام،

به قله های بو رسیده ام،

ز دست ابرها گرفته ام

و دامن پر از سراب سایه را کشیده ام

که در کنار کاروان راهیان طنین ناله ی جرس نبود.

چه روزها، چه روزها،

که له شدم به زیر بار زندگی

به پای خود شتافتم به سوی دار زندگی

ز خود برون شدم چو دود

من از فشار زندگی،

و لاابال و بی پناه مثل من مگس نبود.

چه روزها، چه روزها،

ندیده بوده ام نبودِ بوده را،

در  ز لطف و مهربانی و صفا گشوده را،

نگاه گرم غصه های سینه ام زدوده را

نسیم گردِ غم ز صورتم ربوده را

و یافتم

         که آن همه دعا عبث نبود!

Чй рузҳо гузаштааст

Ки ақл дар қафас набуд

Ва дар гулу нафас набуд

Маро ба чуз набудану надидани худам ҳавас набуд

Барои пилки наҳси дидаам

Ба хирмане ғубори хас набуд

Чй рузҳо, чй рузҳо

Ба руйи му давидаам

Ба қуллаҳои бу расидаам

Зи дасти абрҳо гирифтаам

Ва домани пур аз сароби сояро кашидаам

Ки дар канори корвони роҳиён танини нолаи чарас набуд

Чй рузҳо , чй рузҳо

Ки леҳ шудам ба зери бори зиндагй

Ба пойи худ шитофтам ба суйи дори зиндагй

Зи худ бурун шудам чу дуд

Ман аз фишори зиндагй

Ва лоуболу бе паноҳ мисли ман магас набуд

Чй рузҳо, чй рузҳо

Надида будаам набуди бударо

Дари зи лутфу меҳрубонию сафо кушударо

Нигоҳи гарми ғуссаҳои синаам зудударо

Насими гарди ғам зи суратам рабударо

Ва ёфтам,

                ки он ҳама дуо абас набуд

ای عاشقان،ای عاشقان، نوروز عالم آمده،
ایام عشق و عاشقی بر خطه ی جم آمده.
خیزید،بر صحرا روید ، پیراهن از تن برکنید،
شادی کنید ، شادی کنید، پایان هر غم آمده.
در هستیی خود گم شوید،در کهکشان انجم شوید،
شوری به پا سازید همی دریا به شبنم آمده.
جام صبوحی آورید تا عقل عاقلتر شود،
کین محتسب از داوری نالان و ملزم آمده.
اندر رکاب این بهار یک عشف پاک و بی غشی
با نکهت بابونه ها بر قلب "اعظم" آمده.

Эй ошиқон,эй ошиқон, Наврузи олам омада,

Айёми ишқу ошиқй бар хитаи Чам омада

Хезед бар саҳро равед, пироҳан аз тан барканед

Шодй кунед, шодй кунед, поёни ҳар ғам омада

Дар ҳастии худ гум шавед, дар Каҳкашон анчум шавед

Шуре ба по созед ҳаме, дарё ба шабнам омада

Чоми сабуҳй оваред, то ақл оқилтар шавад

К-ин муҳтасиб аз доварй нолону мулзам омада

Андар рикоби ин баҳор як ишқи поку беғаше

Бо накҳати бобунаҳо бар қалби Аъзам омада

همسایه ی ما شعر نمی خواند و لیک

قانون و فن زلال می داند و لیک

از حرف و هجای من خوشش می آید

بنوشتن اینگونه نمی تاند و لیک

خواهد همه شب کتاب اشعار مرا

با دیده ورق ورق بگرداند و لیک

از بیم حسادت دو سه حاجی نما

دروازه به روی خویش پوشاند و لیک

یک شاعرکِ حسودکِ کبراندیش

من را ز یکی "بلاگ" می راند و لیک

فردای جهانِ شعر، نه ما و نه او

بیت و غزل و زلال می ماند و لیک

در این شب دیوانه

در ولوله ی مکتب دیوانه

تقوا وُ جنون با هم گَه نهی و گَهی نفی اند

کفر آمد و تقوا شد چون سلسله  در مذهب دیوانه

هر دار شده دارو،هر دشت چو گلگشت است

در خنده ی تاب و تب دیوانه

زیر لب دیوانه

تورا چو یاد می کنم، جهان می شوم، خدا

 کنار تو رسیده بی کران می شوم، خدا

صفات تو که می برم، زمین می شود سما

در این میانه همچو کهکشان می شوم، خدا

تورا صدا نمی کنم،چو خود همیشه با منی

منم که از تو گه-گهی نهان می شوم، خدا

اگر گهی ز رنج و یاس دلم شکست و پاره شد

به تو پناه برده پُرتوان می شوم، خدا

نبودی- جاذبه کجا؟ تو هستی، هست جاذبه

که از تو سوی تو چنین روان می شوم، خدا

مرا ز خود مران که من غبار درگه توام

و با تو در خودیی خود عیان می شوم، خدا

Ниёиш

  به چشم نیمه مست خود به من نگاه می کنی

   مرا به غمزه میکُشی،چرا گناه می کنی؟

   در این زمانه خنده را به دارها کشیده اند

   تو خنده می دهی به من،چه اشتباه می کنی.

   چو می رسی به خلوتم،به لطف بوسه های خود

   وجود خسته ام پُراز جلال و جاه می کنی.

   به مرز باغ پیکرت به بوسه گُل شنانده ام

   هنوز در خیال من تو "آه – آه" می کنی.

   نمیشوی تو یار من، ولی به عشق شرقی ات

   به شعر و یاد روی خود مرا نکاه می کنی.

   ملکه ی غَیور من! نداری بیم از کسی

   به تخت می شنانی ام، مرا تو شاه می کنی.

Маро ту шоҳ мекунй 

Ба чашми нимамасти худ ба ман нигоҳ мекунй

از قطره های آب

در رستخیز ابر

یک رود خشک

از آسمان تشنه جاری شد.

در موجِ کوه ها بهمن نهفته بود.

وین رود خشک چون

بر کوه ها رسید،

در خویش آرمید.

Руди хушк

Аз катрахои об
Дар растахези абр
Як руди хушк
       Аз осмони ташна чорй шуд
Дар мавчи куххо бахман нухуфта буд

В-ин руди хушк чун
Бар куххо расид
Дар хеш орамид

با  خویشتنم  اما  از  خویش گریزانم

من  گم شده ام  در  خود پیدایم و پنهانم

راهی که  سپردم  من  چاهی   به کران  بودش،

افتاده   به  چاهم  من  گم گشته   کنعانم.

در  ملک  کیان  جستم  خودرا ، نشدم  پیدا

در  جمع  ز  خود غافل  چون  باد  پریشانم.

این جا  همه  اهل  قال،از  حال  همه   دورند

افتاده  به  یک  کنجی   دل سرد و  پشیمانم.

سرکوب  شد  عشق  دل  با  پنجه ی  دل کوران،

من  گوشه ی  متروکم، یک  خیطه ی  ویرانم.

رستم  تو  کجا   خابی،  آن  فر   کیانی  کو؟

در ملک   سمنگان   بین،  من  برده ی  تورانم.